چگونه بگويم که دلتنگ تو هستم تويي که مونس شبهاي دل بيقرارم بودي

چگونه بگويم که باغ دلم به غم نشسته و از دوري تو دلتنگ شده

چگونه بگويم که وجود تو گرماي صداي دلنشين تو به من دلتنگ آشفته

زندگي مي بخشد.

چگونه بگويم که اين دل بي طاغت بهانه ي با تو بودن را مي گيرد

چگونه بگويم که دستانم گرمي دستانت را مي خواهد

اي تنها ترين ستاره ي زندگي من

پشت پنجره ي دل تنگم به انتظار لحظه ي با تو بودن مي مانم

تا با آمدنت دل بيقرارم را آرام کني.

          اینبار در فصلی نو با آرزوهایم چنان صفحه ی شطرنج فردایم را پیش می برم

            که هیچ فاصله ای نتواند رویاهای نا تمامم را به مرزهای نابودی بکشاند.

         بی شک در این طلوع دوباره در مسیر پیشرفت اراده ای آهنین خواهم داشت.

                                      اگر تو در کنارم باشی......

                با هر نفس تو را تکرار می کنم ای آشنای غریب لحظه هایم کاش می شکستی

                             سکوت صدایت ر ا تا فریاد طوفان عشق را در تو بیدار کند.

                             مرا بخوان ناقوس های خاک خورده قلبم را به صدا در بیاور

                                    دست هایم به سردی یک روز بارانی است

                                    کجاست شکوه دوست داشتن تو؟؟؟؟؟؟؟

                                     به انتظار غریبانه ام پایان بده...!!!!!!!!! 

     دوستت دارم مثل یک پنجره که تمام شب را در انتظار خورشید به آسمان خیره می ماند

     دوستت دارم مثل یک ماهی که در حوض کوچک خود به پرنده ای دل بسته است و سقف

      آبی اش را دریا می پندارد

     دوستت دارم همچون کلامی که هنگام سکوت در نگاه ما می چرخد و در حجم بزرگ زمان

     شناور می ماند...

                                                     دوستت دارم...

               تا شیرینی نگاهت زهر دوری را که جرعه جرعه ناخواسته

               به کامم ریختی را جبران کند...

               و برایت از لحظه ی  خاطره انگیز از لحظه با شکوه وصال خواهم گفت

               لحظه ای که من در دریای اشکم اشک شوقم تو را همچون مرواریدی

               صید می کردم تا مبادا از جلوی دیدگانم دور شوی!

               من تنها برای تو خواهم گفت و برای تو خواهم خواند

                و برای تو خواهم مرد...

                و تنها نرگس چشمانم تویی که افکارم را از تلاطم می رهانی...

                                 و ز من دریغ مدار نگاهت را

                                                       دریغ مدار...

هیچ کس اعتماد نکن
به هیچ کس راز دل نگو
به هیچ کس نگو که دل بسته ام به تو
به هیچ کس نگو که عاشقش شدی
نه، نه ،نگو
نه، نه، به هیچ کس اعتماد نکن
به هیچ کس نگو که یک شبی کنار پنجره گریه کردی از خاطرش
به هیچ کس نگو که از دیدنش سرعت قلبت از ثانیه جلو می زند
به هیچ کس نگو که روزها گذشت و پیر شدی در انتظار دیدنش
به هیچ کس نگو به هر دری زدی برای باز دوباره دیدنش
به هیچ کس نگو حتی کسی که چتر شد زیر باران برای تو
به هیچ کس نگو حتی کسی که گفت عاشقت شده است
به هیچ کس نگو حتی کسی که نیمه شب برای تو شعر گفته است
به هیچ کس نگو حتی کسی که گفت از بی اعتناییت دلم شکسته است
شک نکن او روزی با تمام عشق رها می کند تو را
نه نه کسی به احساس پاک تو که مثل یک گل شکفته است توجهی نمی کند
آری گل تازه شگفته ات به دست عابران چیده می شود
یا که زیر پایشان مثل یک علف لهیده می شود
دیدی که گفتم به هیچ کس اعتماد نکن

پس اگر اعتماد کردی و عاشقش شدی و قلب تو شکست گلایه ای نکن¨

دلم تنگ شده براي بوييدن صداي دريا براي جاي پاي باد بر مثنوي درختان...

من به لبخندم اخم مي كنم تا بركه هم بداند من واقعا دلتنگتم...

دلتنگتم و حنجره ام نايي براي آواز درد ندارد.قلك دلم پر شده از سكه هاي غم و اندوه 

 اين سنگيني و رنج نمي گذارد نفس هايم به آسمان برسد و نگاهم هم آغوش ستاره شود

ولي چه كنم كه نمي توانم پرواز چشم هايت را موقع رفتن از ياد ببرم...

                                                                                 خيلي دلتنگتم...

  تا هميشه...

  گفته بودم اگر نگاهم نكني تمام شعرهايم يخ مي زنند و اسير طعنه ثانيه ها مي شوم

  حالا نمي دانم تكليف خيس خيال و خاطره هايم بي تو چه مي شود؟؟

  فقط خدا كند آرزوهايم در بيابان تنهايي با طوفان غرور تو كمرنگ نشوند...

  آن وقت من مي مانم و زندگي زيبايم كه به دنياي چشمان تو باختم...

  بغض گلايه هاي پر دردم را در هجوم تنهايي در باغ بي مهرات غريبانه مي شكنم

  مي خواهم گريه هاي بي صدايم را فرياد كنم...

                                                            شايد مرا به خاطر بياوري...

  فقط سكوت با من بود...

گاهگاهي كه تنم خسته از لحظه ها به سوي تلخ ترين مرداب زندگي كشيده مي شد

   فقط سكوت با من بود...

ديريست كه با درد خود هم آشيان شده ام و هنوز سكوت با من است...

     كاش به جاي تو بر سكوت عاشق بودم...

                                             اي كاش بر سكوت عاشق بودم....

دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم

درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني

گوش خواهم داد بي هيچ سخني

در آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني

در تو ذوب خواهم شد بي هيچ حراراتي

اينگونه شايد احساسم نميرد ...

پيداست هنوز شقايق نشدي

زنداني زندان دقايق نشدي

وقتي که مرا از دل خود مي راني

  يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي

پاييز بهاريست که عاشق شده است

رفتم از کوی ات لیکن زپی ات دل نگران.

ماگذشتیم وگذشت آنچه تو با ما کردی .

تو بمان بادگران

 وای به حال دگران 

 ای عشق کـه نامـی خوشتــر از اینت ندانــم و گـر هر لحظــه رنگی تازه گیـری به غیر از زهر شیرینت نخوانم به آسـانی مرا از من ربـودی درون کـــوره ی غــم آزمــودی دلـت آخـر به سرگردانیـم سوخــت نگــاهـم را بـه زیبــــایی گشـــــودی

    را به من تعارف می کند آنجاست که وجودم از ابرها می گذرد...

    در غبار اندوه چشمانت را میبینم ... که به من خیره شده است...

    میبینم که چطور به خاطر سکوت دنیایی ام میشکنی و فرو میریزی

    دوست داشتم مثل گذشته ها با تمام وجود با تو سخن بگویم...

    ولی باور کن واژه هایم همه از جنس سکوتند....

                                                         باور کن...

وقتی رفت اشکهایم روان شد اشکایی که دردهایم را می شست وفرو می ریخت...حالا با خودم عهد میکنم اشک و عشق را به فراموشی بسپارم...    نه اجازه طلوع عشق را خواهم داد و نه به اشکایم اجازه فرو ریختن را خواهم داد...باید سنگ شوم تا نشکنم...باید سخت شوم تا فرو نریزم... بایدسیاه شوم تا نوری در من نفوذ نکند...باید یخ شوم تا آتشی دوباره روشن نشود...باید بمیرم تا بیاموزم ...زندگی بازی های زیادی دارد و آدمها بازیگران ماهری هستند ولی افسوس...

                                                ناتوانم...

              پاییز را فراموش کن و به بهار بیندیش...

            چون هیچ گاه خزان زندگی ما فرا نخواهد رسید...

            من و تو همیشه در بهار زندگی خواهیم کرد...

           من پاییز زمان را برای تو تبدیل به بهار خواهم کرد...

                             اگر بدانم....

                 برای همیشه در کنار من می مانی!!!...

                                 اگر بدانم....... 

خوب نیستم... بیخودی گریه ام می گیره ... درد دارم! اما چه دردی؟؟؟؟ نمی دونم...!

انگار همه چیز خوبه ... فکر می کنم واقعاً هم هست ... اما من نیستم!

امروز بیشتر از همیشه احساس کردم که نیستم........... این اشک ها.... نه! خوب نیستم...

انگار دارم خفه می شم!

من نفس کم میارم گاهی... و امروز باز هم از همون گاهی هاست....

هميشه با بدست آوردن اون کسي که دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ،

گاهي وقتا لازم هست که ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ،

همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي کردن ،

 پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...

آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم و بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي کشيم ....
اگر مي دانستي چه قدر دوستت دارم
هيچ گاه براي آمدنت باران را بهانه نمي کردي
رنگين کمان من

ما را به جرم عشق مواخذه مي کنند گويا نمي دانند که عشق گناه نيست. اما کدام عشق؟

 خداوندا! معبودا! وقتي فهميدم که عشق به تو پايدار است و ديگر عشق ها دروغين است به عشق تو دل بستم.

بعد از چندي که با تو معاشقه کردم  يکباره به خود آمدم و ديدم که من کوچکتر از آنم که عاشق تو شوم.

 فهميدم که در اين مدت که فکر مي کردم عاشق تو هستم اشتباه مي کرده ام. اين تو بوده اي که عاشق بنده ات بوده اي و هرگاه او صيد شيطان شده، تو دام او را پاره کرده اي ...